BlogsUitgelicht

Defqon.1 2018, one to remember

TO EVERY OWNER OF AN ORANGE HEART…

Het is de dag na Defqon.1. Ik word wakker in mijn bed op het Landalpark, om de hoek bij het festivalterrein. Als ik de bandjes om mijn arm en de spierpijn in mijn kuiten moet geloven, heb ik zojuist een van de mooiste weekenden van mijn leven achter de rug. Maar ik moet mezelf nog wel even knijpen. In een blur genaamd ‘de Defqon.1 roes’, zijn drie dagen voorbij gevlogen.

De dagen vooraf aan Defqon.1 Weekend Festival 2018 waren precies hetzelfde als voorgaande jaren. Het is inmiddels een traditie geworden. De zenuwen beginnen al op maandag en ik ben de rest van de week druk bezig met de voorbereidingen, het inslaan van de spullen en het tot in de oneindigheid luisteren van de Defqon.1 playlist en sets. Maar dan is het ineens vrijdag, 22 juni. En hoewel ik de nacht ervoor heb liggen woelen in mijn bed als een klein kind dat de volgende dag jarig is, sta ik stijf van de adrenaline. Dit is hét moment waarop ik een heel jaar heb gewacht.

Mijn vrienden zijn hyped. Ik ben hyped. Drankjes vliegen erin, op onze zelf gehoste pre-party worden de eerste danspasjes al gezet en als het eindelijk zover is om richting het terrein te gaan, weet ik niet hoe snel ik moet rennen. Het is alsof de normale wereld even niet bestaat. Zodra die gekleurde Defqon.1 bandjes eenmaal weer om je arm zitten, is het alsof je nooit bent weggeweest. Alle stress, zorgen of problemen blijven achter. Vanaf nu is het drie dagen on maximum force.

“Welcome to The Gathering!” De BLUE en BLACK staan tot de nok toe gevuld met dedicated Weekend Warriors, klaar om helemaal los te gaan. De heerlijke melodieën van Bass Modulators, de betoverende combinatie van B-Front en Phuture Noize en keihard losgaan met Frequencerz. De opgespaarde energie van een heel jaar lang wachten op het mooiste festival ter wereld, komt er allemaal uit. Er wordt gelachen, gek gedaan, gedanst, gesprongen, gebeukt, en alle normen, waarden en ‘we-gaan-het-op-vrijdag-rustig-aandoen-afspraken’ worden overboord gegooid. Duiveltjes winnen het van de engeltjes, maar dat doet er niet toe. We zijn eindelijk weer thuis.

Na vijf uur keihard knallen trekken we de nacht nog even door bij de nieuwste toevoeging aan het Defqon.1 Weekend: WASTELAND. Hier houdt het feestje nooit op. Bij de Q-dance Live studio worden heerlijke plaatjes gedraaid, vanaf de zweefmolen wordt er vuurwerk de lucht ingeknald en de sfeer is on point. Dit is Def-qon fucking one. Iedereen is door het dolle heen. Eigenlijk wil ik geen minuut van deze madness missen, maar dan is de vrijdag toch echt voorbij. Maar hé, nog twee hele festivaldagen!

Op zaterdagochtend is opstaan toch iets minder makkelijk. “Misschien had ik het toch iets rustiger aan moeten doen.” Maar de gedachte aan de onthulling van de RED, alle toffe artiesten die ik vandaag ga zien en weer een nieuwe dag Defqon.1, maakt álles weer goed. Die goeie ouwe early op de MAGENTA, naar stampen in de BLUE, het ontdekken van talent in de PURPLE, beuken in de BLACK, kickrollen in de INDIGO, uit mijn dak gaan in de WHITE en bergen kippenvel op de RED. En wat is ‘ie ook dit jaar weer fenomenaal. #HOLYQRAB!

Van vijf jaar POWER HOUR (LET’S GO!) tot de steengoede sets van Warface en Sub Zero Project op de main, waarna prachtig vuurwerk keihard de lucht in knalt onder begeleiding van fantastische, betoverende platen als Wildstylez – ‘Children of Drums’, Phuture Noize – ‘Circles and Squares’ en D-Block & S-te-Fan – ‘Ghost Stories’.  En omdat het feestje na zo’n fantastisch mooie eindshow nog echt niet over is, gaan we door in de BLUE op de afterparty, totdat de laatste restjes energie uit mijn lijf zijn gestampt. 

Defqon.1 Weekend Festival heeft me opnieuw volledig in haar greep. Vette platen, legendarische dj’s, nieuwe herinneringen in spe volgen elkaar in razend tempo op, net als de drie Defqon.1 dagen. Nog maar één dag te gaan, en dat benauwd me stiekem. In the blink of an eye zijn we bij de laatste en tevens mijn favoriete Defqon.1 dag aangekomen: de zondag.

Dit jaar staat in het teken van Sunday Funday, en ook de RED gaat al om 15.00 uur open. En de ene vette artiest volgt de andere op. Ik herleef QULT classics met Geck-O, ga helemaal uit mijn dak op Dr. Peacock in Concert en dans mijn benen uit mijn lijf tijdens de Black Mirror Society showcase van Phuture Noize. Deze hele dag zweef ik op een roze wolk. Mijn verstand op nul. Keihard genietend van iedere seconde. No one can stop me now.

Onder het genot van een Closing Ritual zoals alleen Q-dance dat kan, sluit ik hét weekend van het jaar af. Headhunterz & Sub Zero Project – ‘Our Church’ en de ‘Legends Never Die’ bootleg van Wildstylez knallen over die duizenden door rode lasers opgelichte hoofden, terwijl we met tranen in onze ogen en een lichaam vol kippenvel, ook de laatste paar minuten on maximum force gaan.

De WOMP, WOMP aan het einde bewijst het maar weer. Eén keer knipperen met je ogen en het is voorbij. Voor ik het door heb, loop ik voor de laatste keer door de magische poorten van het festivalterrein, terug over de camping. Het besef slaat in als een mokerslag. Dit was het dan. En de kater valt me zwaar.

Inmiddels ben ik weer thuis. Mijn vieze Nikes zijn weer schoon en mijn tas is uitgepakt. Het echte leven is weer begonnen en de gekleurde Defqon.1 bandjes om mijn arm zijn afgeknipt. Maar de film in mijn hoofd blijft zich oneindig afspelen en de muziek dreunt nog na. Het voelt zo surrealistisch, het is bijna alsof deze herinneringen niet van mij zijn. Alsof het allemaal een droom was. Ik knijp mezelf opnieuw. It did happen. En ik was er weer bij.

Defqon.1, er valt met geen pen of toetsenbord te beschrijven hoe bijzonder, magisch en fantastisch je bent. Je hebt jezelf opnieuw bewezen. Dit is de plek die iedere hard dance liefhebber thuis kan noemen. Het is ieder jaar weer een grote eer om hierbij te mogen zijn.

Defqon.1, two thousand eighteen, you were one to remember. A big thanks to Q-dance.

Source
Bron uitgelichte foto: Q-dance
Tags
Show More

Birgit Roobol

Contentjunk, festival voyager en fulltime Duracelkonijn. Loopt rondjes en schrijft daarover, lult vijf kwartier in één uur (het liefst tegen vreemden op festivals) en is soms een tikkeltje rebels. "Want als er wind staat, ga je toch ook zeilen."
Close