Blog

Nooit meer naar huis

Sta je net even lekker te dansen, gaan de lichten plotseling aan en is het opeens zeven uur ’s ochtends. Langzamerhand schuifelt de menigte richting uitgang, terwijl jij hopeloos richting de dj booth kijkt. “Is het echt afgelopen? Ik wil nog helemaal niet naar huis.” Daar sta je dan vervolgens, met je gare bakkes in het volle daglicht. Niet dat je naar huis gaat, want als het volgende feestje niet op de planning staat, wordt de nacht wel goed geëvolueerd bij één van je (nieuwe) vrienden onder het genot van een kopje thee en het liefst nog een klein ballonnetje. Uren door filosoferen over het leven, die ene vette plaat en dat het nu echt alweer licht is geworden. Slapen? Welnee, inkakken is…

De afterparty. En daar gaat nog een heel ritueel aan vooraf. Zo rond een uurtje of drie, wordt er zenuwachtig in het rond gefluisterd. Nog een paar uur te gaan, maar what’s next? Gaan we doorfeesten of doorzakken? Zolang we nog maar niet naar bed hoeven. We kunnen ons nu nog niet toegeven aan het echte leven, waar school, werk, (schoon)ouders, boodschappen en belasting betalen op ons wacht. We gaan nog even door. En als het even kan, het klokje keihard rond.

There is more in life than party’s. There are also afterparty’s.

De wondere wereld van afterparty’s is geheimzinnig en vaak spontaan. Binnen een select gezelschap gebeuren er dingen met één regel: What happens on the after, stays on the after. Hier worden grenzen verlegd, nieuwe feestjes gepland, gediscussieerd over het leven en vriendschappen voor altijd gesloten. Van ‘het wordt nooit leuker dan het al was’ en iets met op je hoogtepunt stoppen, hebben de after-diehards nog nooit gehoord. Zij dansen door of praten na, totdat het opnieuw begint te schemeren. En dat daarna dipjes, wallen, katers komen, lijken ze even te vergeten. Maar waarom is het afteren zo populair? Waarom willen we dóórgaan?

Precies om dátgene wat we zo mooi vinden aan het feesten, behalve dan de muziek. Living for the moment, samen zijn met vrienden, de euforie laten zegevieren met het gevoel alsof de volgende dag (en daarmee verplichtingen) nooit komt. Het gevoel van oneindigheid nog zo lang mogelijk doortrekken. Young, wild en free, voor zolang het duurt.

Ondertussen passeren talloze setjes, anekdotes, geniale ideeën, hysterische lachbuien, vette platen, middeltjes en filosofische oneliners in rap tempo de revue, terwijl het aftergezelschap steeds kleiner en intiemer wordt. Met wallen van hier tot Tokyo, toch nog een kopje thee, een babbeltje hier, ballonnetje daar. Het zou nu best verstandig zijn om nu te gaan, maar we blijven gewoon nog even zitten. Waarom? De nachten mogen dan lang zijn, ze duren zo kort. And that’s why they invented the after. Wij gaan nooit meer naar huis!

Source
Bron foto: Q-dance
Tags
Show More

Birgit Roobol

Contentjunk, festival voyager en fulltime Duracelkonijn. Loopt rondjes en schrijft daarover, lult vijf kwartier in één uur (het liefst tegen vreemden op festivals) en is soms een tikkeltje rebels. "Want als er wind staat, ga je toch ook zeilen."
Close